Bloggen in het kader van de blogkermis 'Laat jezelf zien'

In het kader van Laat jezelf zien als ondernemer en mens startte Judith Webber de 'Blogkermis', een mooi initiatief om ervaringen te delen! http://www.purehuman.nl/openen/blogkermis-laat-jezelf-zien-deel-2/ 15 inzenders, waaronder ikzelf, vertellen hoe zij zichzelf of hun onderneming (steeds meer) laten zien.

Eerste hulp bij Freelancen

Wat zat er in jouw ‘eerstehulpkoffertje’ toen je startte als freelancer? Welke hulp kreeg je daarbij? Of misschien ga je binnenkort starten. Weet jij al waar je naartoe wilt?

Ik keek vanochtend de uitzending rond Maxima terug. Ze zei daarin iets dat ik herken: ondernemers komen uit allerlei (onverwachte) hoeken en zijn soms in eerste instantie niet eens van plan om ondernemer te worden. Laat staan dat ze weten hoe dit aan te pakken. Bij mij ging het ongeveer net zo.

Ruim drie jaar terug besloot ik mijn baan als bureauredacteur op te zeggen. Ik zat destijds in een spagaat tussen werk en privé. Ik wilde een jaar pauze nemen, de dingen op een rijtje zetten en rustig kijken wat er qua werk op mijn pad kwam. Dat ging in goed overleg met mijn partner, die fulltime werkt.

Je begrijpt het vast al: die pauze is er niet gekomen. Een bekende vroeg me of ik op freelancebasis een redactionele opdracht wilde uitvoeren. Daar had ik wel oren naar. Van het een kwam het ander en voor ik het wist was daar de geboorte van mijn Tekstbureau Meer Dan Tekst.

Er kwam het eerste halfjaar van alles op me af. Die pas op de plaats was ik al snel vergeten. Ik had die eerste tijd allerlei vragen, maar die schoof ik op de lange baan. Al mijn tijd ging naar het genereren van werk. Pas na een tijdje keek ik wat meer om me heen: netwerkgroepen, workshops, acquisitie, een website en ga zo maar door. Het overviel me eigenlijk allemaal een beetje.

Ik besloot om raad te gaan vragen, ik had duidelijk wat sturing nodig. Ik sloot me aan bij een plaatselijke netwerkgroep en sprak met een zzp-coach, die me de eerste handige bouwstenen en tips meegaf. De bewuste netwerkgroep is een informele groep waar zzp’ers hun dagelijkse zzp-beslommeringen delen. Dat levert herkenbare verhalen op en sterkt je (mij in elk geval) in het gevoel dat andere freelancers tegen dezelfde dingen aanlopen en daar hun weg in zoeken - en vinden! En zo kwam ik stap voor stap een stukje verder.

Het tweede jaar werkte ik grotendeels met de klanten die ik in het eerste jaar had gevonden. Dat bood een mooie basis. Ik kreeg meer ruimte om mijn werk uit te bouwen, een freelance webontwerper maakte een website die met me meegroeit. Vakgenoten die ook een switch wilden maken wisten me geregeld te vinden, met de vraag hoe ik ben gestart en hoe ik dat heb ervaren. Dat vertelde ik ze graag!

De start van het derde jaar was een periode van keuzes maken. Nieuwe klanten wisten mij nu ook te vinden (hoera: niet meer afhankelijk van koude acquisitie!) en ik nam afscheid van enkele bestaande klanten, omdat mijn focus verschoof, van redactiewerk naar meer tekstschrijven. Ik ontdekte dat het werken voor/met startende ondernemers en kleinschalige organisaties het beste bij me past en daar de basis van mijn werk moet liggen.

Deze maand ben ik 3,5 jaar op weg, mede dankzij die ‘eerste hulp’ en alle hulp onderweg, van diverse mensen uit mijn netwerk!
Dus geef ik graag door wat ik zelf ervaar. Want wat is zzp’en en tekstschrijven leuk! Mijn aanbod bestaat (mede) daarom sinds kort ook uit twee ‘eerstehulpkoffertjes’. Dit zijn ze:

EHBS, Eerste Hulp Bij Starten, voor vakgenoten die willen gaan freelancen of daarmee net zijn gestart. Geen coaching, maar een informeel adviesgesprek, waarin je je startersvragen op me mag afvuren. Het blijft bij dat ene gesprek.

Meelezen en Tekstadvies, (Eerste) hulp aan kleine (startende) ondernemers of anderen die worstelen met de tekst voor hun website en/of andere communicatie-uitingen.

Meer info vind je op mijn website, www.meerdantekst.nl.

What's in a name: Mijn onderneming etaleren op mijn manier

Een ondernemende zzp'er heeft altijd zijn visitekaartje bij zich, lees ik met regelmaat.
Hoe is dat voor jou? Ben jij het daarmee eens?

Bij mij heeft het even geduurd voor ik mijn visitekaartje bij elk gesprek paraat had.
Zo vond ik het zelf nooit zo prettig als iemand mij – zonder dat we nog maar een woord hadden gewisseld – zijn visitekaartje onder de neus duwde.
Dus gingen mijn visitekaartjes de eerste keren onverrichterzake mee naar huis. Inmiddels komen ze wat sneller tevoorschijn, maar niet zonder dat ik eerst – kort of lang – met iemand heb kennisgemaakt.

Dan nog kan het gebeuren dat zo'n kaartje zijn einddoel niet bereikt.
Zo was ik eens in gesprek met iemand die – volop in gedachten – het kaartje omtoverde tot een minuscuul propje papier. Tja...

De 'geboorte' van mijn visitekaartje was een verhaal op zich.
Het kaartje moest uiteraard weerspiegelen waarvoor mensen bij mij terechtkunnen.
Dat was nog een hele bevalling. Zo wilde ik graag 'iets met rood', omdat die kleur belangrijk voor me is, maar het bleek bij drukken een wat lastige kleur. Dus koos ik voor een kleurencombinatie die wel realiseerbaar was, maar net zo goed paste bij mijn doel en mijn gevoel.

Ik vond het destijds niet nodig mijn woonplaats op het kaartje te vermelden. Ik dacht: mensen vinden mij wel via mijn website of telefoonnummer. Inmiddels weet ik beter: zodra ze mijn kaartje zien vragen ze: 'en waar zit jij'?
Dus bij een volgend kaartje krijgt mijn woonplaats een prominente plek.

Dat herinnert me aan ruim drie jaar terug, toen ik op zoek was naar een naam die de lading van mijn Tekstbureau moest dekken.
Ik wikte en woog, sommige ideeën legde ik even in de week en andere opties bleken al vergeven; tot ik uiteindelijk uitkwam bij Meer Dan Tekst.

Mensen zijn vooral nieuwsgierig naar dat 'meer'. Ze vragen geregeld: wat doe je dan nog meer?
Ik wil er niet per se mee zeggen dat ik meer bied dan tekstschrijven en redactie.
Dan had ik waarschijnlijk voor Tekst en Meer gekozen, een naam die overigens al was gelanceerd.
Het 'meer' geeft aan dat tekst voor mij meer is dan een stel levenloze woorden op papier. Een auteur of opdrachtgever heeft iets voor ogen met een uitgave, of dat nu een manuscript, een nieuwsbrief of een website betreft. Ik vind het mooi dat ik daar met mijn oog voor tekst een taalkundig en inmiddels ook steeds vaker een adviserend steentje aan kan bijdragen.


Ook mijn website blijft in ontwikkeling.
Tenslotte blijft mijn werk dat ook. Er treden wel eens verschuivingen op, er komen dingen bij en hier en daar verdwijnt er een activiteit. Zo ligt de focus de laatste tijd steeds meer op tekstadvies en dat wil ik graag laten zien.

Toen ons huis vorig jaar in de verkoop stond, en dat nog wel eens nieuwsgierige blikken naar binnen opleverde, had ik ook regelmatig het gevoel dat ik mezelf in de etalage zet. Ik zat namelijk het liefste aan de tafel in de woonkamer te werken.
Zo af en toe zwaaide ik maar eens vriendelijk naar zo'n voorbijganger en zodra het lente werd kocht ik ook maar die ene mooie plant voor bij de voordeur. Tenslotte heiligt het doel de middelen en gaven we met die eerste aanblik van ons huis meteen ook een eerste visitekaartje af.

Zo werd de verkoop van ons huis een mooie metafoor voor het etaleren van mijn werk, op een manier die het beste bij me past.
Dat ik daarbij nooit bent uitgeleerd en zo af en toe op zoek blijf, staat als een paal boven water.

Hoe etaleer jij jouw onderneming/werk en waar je voor staat?
Ben heel benieuwd en hoor/lees er graag meer over!

Loslaten mag en is zo gek nog niet!

Loslaten is zo gek nog niet!

Dat we op zijn tijd allemaal de touwtjes van ons leven graag in handen houden hoef ik je niet te vertellen.
Ik had alleen niet gedacht dat een bedrijfsuitje me dat nog eens zo mooi zou demonstreren.

Dat zat zo:

We gingen op stap voor het jaarlijkse uitje van manlief zijn werk. Het ‘tipje van de sluier’ dat we vooraf in de brievenbus kregen (kaart + foto’s van sportieve activiteiten), beloofde veel ‘goeds’.

Vorig jaar was het testosterongehalte van de dag hoog – auto’s, modder, racen en scheuren. Niks voor mij, dus ik had er dit jaar een hard hoofd in en wilde een dag van tevoren terugkrabbelen. Maar dat waardeerde manlief (terecht) niet, dus ging ik zaterdag in alle vroegte mee.

Gelukkig scheen er een voorzichtig zonnetje en onderweg genoot ik van de prachtige wolkenpartijen. Aangekomen op de bestemming – Veluwemeer – werden we ingedeeld in 4 groepen voor een dito aantal activiteiten: een solextour, een tandemtour, een pitch &put-clinic en parasailen, in willekeurige volgorde, afhankelijk van de groepsindeling.

De solextour was heerlijk. Anderhalf uur toeren door de landerijen, de wind door m’n haren, in m’n eigen tempo. Puur genieten.
De pitch & put vergde vooral concentratie, maar daar begon het al: mijn eerdere ervaringen met een golfclub waren niet al te best en ik had nog niet gezegd ‘dit gaat niet lukken’, of ik sloeg met de club meerdere keren de plank (bal) mis. Halverwege de route (nog 6 holes ‘to go’) dacht ik: ‘loslaten Manon en er vooral niets meer over zeggen’. Vanaf dat moment ging het nog niet geweldig, maar ik raakte de bal tenminste .

En dan activiteit 3 – de tandemtour. De verdeling – stelletjes bij elkaar – verliep vlekkeloos, maar al fietsend kregen degenen die achterop zaten het zwaar. Niet mee kunnen sturen, geen zicht op wat er voor je gebeurt; in no time hadden sommigen van plaats gewisseld. Ook ik had het – bij manlief achterop – niet naar m’n zin. Hij is een stuk langer dan ik dus ik kon niet zien waar we heenreden en ik had steeds de neiging mee te sturen. Het was de eerste minuten echt lastig die controle los te laten! Ik hield het een tijdje vol, daar achterop, maar halverwege de route smeekte ik of we ‘alsjeblieft’ konden ruilen. Vanaf dat moment – eenmaal voorop – ging het een stuk beter, maar toen had manlief het weer zwaar. Hij ging om de haverklap verzitten en uitte kreten als: niet zo dichtbij, niet zo hard, enz. Conclusie: een goede ‘let go’test, zo’n tandemtour, maar een beproeving voor je relatie .

Tja en dan het parasailen, voor ons het sluitstuk van de dag. Als er iets is waar je de controle moet durven loslaten is het dat wel, dus dat was spannend. Maar onze voorgangers kwamen allemaal heel voldaan van de boot af en ik had me vast voorgenomen deze kans niet aan me voorbij te laten gaan. Eenmaal op de boot was ik vrij snel aan de beurt. Gordels om, vastklinken en daar ging ik, aan een lange lier zo’n 150 meter de lucht in. Het geluid van de motor stierf al snel weg en voor ik het wist hing ik hoog boven de boot en had ik het meest prachtige en verre uitzicht dat je je kunt voorstellen.
Wat een vrijheid! Ik ‘liet los’ (al zat ik gelukkig vast) en genoot. Onder mij voer een prachtige oude zeilboot langs, de passagiers zwaaiden en fotografeerden ik zwaaide enthousiast terug.

Conclusie: voor geen goud willen missen. Loslaten bleek zo gek nog niet!

Dus voor jou (de lezer): op naar het Veluwemeer (of elders) voor een dagje vol activiteiten – maar dan wel in diezelfde volgorde hè, voor het optimale ‘effect’!

Een mailbox is ook maar een ding

Hoe is jouw verhouding met je mail(in)box? Die van mij is/was met regelmaat van de afhankelijke soort.
Een tijdlang betrapte ik mezelf erop dat ik
's ochtends in mijn mailbox rijen mailtjes hoopte aan te treffen, met natuurlijk tig verzoeken en mooie aanbiedingen.
Op die momenten kon ik de mailtjes wel mijn inbox inkijken en zou ik een glazen bol willen hebben, waarin ik kon zien dat me van allerlei uitdagends te wachten stond. Dat gevoel herken je misschien wel.

Kansloos natuurlijk, want dat wiel heb ik nog steeds niet uitgevonden.
Maar ik ben bij mezelf te rade gegaan:
waarom werd ik er zo zenuwachtig van als het in mijn mailbox eens een tijdje wat stiller bleef?

Er kwam een aantal emoties in me op, die ik graag wilde omkeren in het tegenovergestelde: ONZICHTBAAR – Zo voelde ik me soms, maar ik wide juist graag dat ikzelf, dat mijn werk ZICHTBAAR was.
ONZEKERHEID – Ik zou graag wat meer uitgaan van mijn eigen ZEKERHEDEN en daarvoor niet die symbolische glazen bol nodig hebben.
Meer VERTROUWEN hebben dat opdrachtgevers met me willen samenwerken en een beroep op me blijven doen.
ONDUIDELIJKHEID – Opdrachtgevers zijn niet altijd even mededeelzaam en laten soms lange(re) tijd niets van zich horen. Waarom kwam er geen feedback op die ene opdracht? Was het voor hen ook een rustige periode, wat kon ik verwachten, de komende tijd?
Kortom: ik had behoefte aan meer DUIDELIJKHEID.

Toen ik mijn gevoel wat verder onder de loep ging nemen,
realiseerde ik me dat ik me met al die emoties nogal passief opstelde.
Ik zat min of meer te wachten op dat wonder uit die glazen bol, die automatische berichten en verzoeken van mijn opdrachtgevers.
Dus moest ik aan de slag. Niet alleen de wens hebben die ongewenste emoties om te keren, maar dat ook daadwerkelijk ZELF doen.

Dat lukte het beste door letterlijk even wat afstand te nemen.
Bijvoorbeeld niet steevast om 8.15 uur al vol verwachting achter de laptop, maar eerst een rustig ontbijt en dan langzaam opstarten. Want welke opdrachtgever op dat tijdstip al volop opdrachten aan het uitzetten?
En zo af en toe mijn laptop een aantal uurtjes uitlaten. Dat geeft ruimte in mijn hoofd en letterlijk ruimte in mijn dagprogramma.
Mensen die me dringend nodig hebben kunnen immers ook bellen!

En ook:
- Bepaalde ik voor mezelf dat ik na het afronden van een opdracht eenmalig bij opdrachtgevers om feedback vraag. Komt die feedback niet, dan ga ik er niet nogmaals achteraan. Schijnbaar is er dan niets noemenswaardigs te melden.
- Stuur ik mijn opdrachtgevers om de zoveel tijd een berichtje. Om te informeren hoe met ze gaat, ik vertel kort hoe het met mij gaat en informeer ze in hoeverre ze de komende periode op me kunnen rekenen.
Negen van de tien keer komt er een reactie met daaraan gekoppeld een nieuw verzoek.
- Check ik op een aantal vaste momenten per dag mijn mailbox en verstuur mijn eigen mailtjes ook zo veel mogelijk op die momenten.
– Nam ik de afgelopen periode afscheid van twee opdrachtgevers, en zij van mij. Onze samenwerking sloot niet meer aan op de wederzijdse verwachtingen.
Dat was spannend en best even slikken, want daar ging een stukje van mijn 'zekerheid'. Maar ik besefte dat dat niet de zekerheid was die ik uiteindelijk zoek. Dus is het goed zo.

Natuurlijk verval ik nog wel eens in mijn oude gewoonten.
Want het is gewoon fijn om lekker aan het werk te zijn en leuke verzoeken binnen te krijgen.
Maar ik word niet meer zo zenuwachtig als het even komkommertijd is.
Op die momenten besef ik des te meer dat ik die tijd ook aan mezelf mag besteden. Dus: even naar de kapper, met een goed boek op de bank of in de tuin, een koffierondje met een vriendin.
Om op te laden voor die tijden waarin het weer drukker is!

Hoe doe jij dat?
Heb jij een gezonde verhouding met je mailbox?
Ik ben benieuwd. Laat het me weten!

Is jouw netwerk op temperatuur?

Soms komen netwerkgelegenheden uit een onverwachte hoek.
Zo blijkt het dagelijkse halve uurtje wachten (samen met andere moeders) op het schoolplein van mijn dochters een ideaal netwerkmoment. Een van de moeders opende onlangs een kinderwinkel, een ander schrijft en dicht en een derde interviewde ik onlangs over het (startend) ondernemerschap in – in haar geval – een bedrijfje in borduurzame kinderkleding. Genoeg gespreksstof, over ondernemen met vallen en opstaan. Zo dienen zich soms onverwachts dicht bij huis leuke netwerkgelegenheden aan.

Toch antwoordde ik onlangs, toen een van de moeders vroeg of ik een 'echte netwerker' ben al vrij snel: Nee. Ik sta namelijk niet zo snel met mijn neus vooraan, denk weliswaar graag met anderen mee, maar zit niet op het puntje van mijn stoel om mijn standpunten te vertegenwoordigen en voortrekker te zijn in het totstandbrengen van zakelijke netwerken. Ik voel me eigenlijk het beste in een informele netwerkomgeving.

En daarmee maak ik dus het liefst gebruik van mijn 'warme netwerk'.Daarin zitten de mensen die ik goed ken – familie, vrienden, kennisen – en waar ik dus makkelijk contact mee zoek/opneem.
Dan is er nog mijn lauwe netwerk, de groep mensen die ik wel eens heb ontmoet, maar in het kader van mijn netwerk nog nooit heb gesproken.
Ten slotte is er nog mijn koude netwerk. Dat klinkt koel en afstandelijk, maar hoeft het allerminst te zijn: dit is namelijk de groep mensen die ik nog niet ken, maar die ik wel graag zou willen ontmoeten. Het is nu aan mij contact met hen op te nemen.

Met mijn warme netwerk bestaan de afspraken vooral uit 1-op-1-gesprekken (lees: koffieleuten en vooral ervaringen uitwisselen), eens in de zo veel tijd een netwerketentje (zo ook met mijn broer, die freelance webdesigner is), en niet te vergeten die gesprekken op het schoolplein.
Afspraken die spontaan ontstaan, en waarmee ik me volledig in mijn comfortzone bevind.

Met mijn lauwe en koude netwerk worstel ik nog wel eens wat.
Tijdens netwerkbijeenkomsten en workshops ontmoet ik leuke en interessante mensen, maar het is onmogelijk om met ieder van hen contact op te nemen en te onderhouden.
Hoe word ik bovendien wijs uit dat enorme aanbod aan masterclasses, netwerkbijeenkomsten en workshops dat mijn mailbox dagelijks overspoeld en waarvan ik van schrik het merendeel meestal direct delete?

Kortom, het wordt tijd (de wensen rond) mijn netwerk eens op een rijtje te zetten. Zo ontdek ik waar er (zakelijk gezien) nog gaten zitten in mijn netwerk, op welke punten ik mijn netwerk misschien nog niet optimaal benut en wie ik er nog aan kan en wil toevoegen.

Heb jij je netwerk al eens kritisch in kaart gebracht? Hier nog wat aandachtspunten die je kunnen helpen als jij (misschien na het lezen van dit blog) ook van plan bent dat te gaan doen:

Ga eerst bij jezelf na of je je huidige netwerk optimaal benut. Is het antwoord daarop nee?
- Maak dan een lijstje van de personen met wie je in contact zou willen komen.
- Maak overzichtelijk op welke gebieden, maar ook bij welke netwerkgelegenheden je je netwerk kunt/wilt gaan uitbreiden.
- Is je huidige netwerk specifiek genoeg, of misschien juist te breed georienteerd; kun jij met je huidige netwerk je doelen – voor bijvoorbeeld de komende jaren – halen?
- Besteed je je netwerktijd zinvol (gezelligheid kent geen tijd, maar levert het netwerk je ook op zakelijk vlak genoeg op)?
- Is het voor jou haalbaar het netwerk dat je voor ogen hebt goed te onderhouden?

Zo kun je, net als je waarschijnlijk 1 of meerdere keren per jaar je portfolio, je opdrachtgevers of je marketinguitingen onder de loep neemt, dat ook voor je netwerk doen.

Wedden dat jouw netwerk binnen de korste keren op temperatuur is?!

Specialiseren of verbreden. Een kwestie van kiezen (of niet)

Soms heb ik als freelancer het gevoel dat ik een 'handicap' heb: ik vind namelijk zo veel leuk! Dat resulteerde er vooral in het begin van mijn freelancebestaan in dat ik op alle opdrachten JA zei.
Zo nam ik het eerste jaar alles aan wat op mijn pad kwam, blij als ik was met alle kansen die me werden geboden en die ik zelf met beide handen aangreep.
Niets mis mee, zou je zeggen.

Maar in het tweede jaar bekroop me af en toe het gevoel dat ik moest gaan kiezen.
Want vond ik wel echt alles zo leuk? Kon ik het wel waarmaken, op alles JA zeggen en omgekeerd: kon ik alles waarop ik JA zei wel? Het bracht me af en toe in verwarring.
Daarbij kwam dat ik om me heen steeds vaker hoorde dat je kansen als freelancer groter zouden zijn als je je specialiseert, terwijl ik mezelf juist altijd presenteer als breed inzetbaar.

Dus ging ik bij mezelf te rade: wat wil ik nu echt, wat is mijn doel? Wil ik me specialiseren, (nog meer) verbreden, of vind ik het goed zoals het is?

Ik concludeerde (voorlopig) het laatste. Want hoe erg is het eigenlijk dat ik veel dingen leuk vind?
Ik word blij van afwisselende opdrachten en het geeft me de kans me in allerlei facetten van mijn werk te (blijven) verdiepen. Zo zie ik veel en leer ik veel. Tot op heden werkt die verbreding voor mij – en voor mijn klanten – goed.
Neemt niet weg dat ik wel bewuste keuzes moet maken en inmiddels geleerd heb om ook NEE te zeggen. Want soms zit mijn agenda gewoon overvol en ik heb uiteraard ook wel mijn voorkeuren. Misschien kristalliseren mijn werkzaamheden zich steeds meer in een bepaalde richting uit en kies ik er uiteindelijk voor me te specialiseren. Maar nu nog even niet...

Hoe het ook zij, het is goed om zo af en toe je doel te herformuleren. Er is een aantal richtlijnen die je kunnen helpen bij je eventuele keuze, als je nog niet precies weet welke kant je op wilt:

Specialiseren is bijvoorbeeld zinvol als je je niet genoeg onderscheidt. Bedenk hoe je je aanbod exclusiever kunt maken of kijk eens kritisch naar je communicatie-uitingen. Hoe kun je ervoor zorgen dat een doelgroep die jou tot nu toe nog niet wist te vinden dat nu wel doet? Of misschien zijn er verzoeken van klanten waar je tot nu toe niets mee deed, maar die je nu zou kunnen oppakken.
Maak daarbij ook gebruik van je netwerk: Vertel over je nieuwe plannen of nieuwe specialisatie(s) en breng ook je klanten hiervan op de hoogte.

Verbreden is bijvoorbeeld een optie als je te weinig klanten genereert voor je aanbod. Je kunt dan overwegen om je aanbod uit te breiden. Misschien heb je vaardigheden die je zou kunnen koppelen aan je huidige aanbod en kun je de klant zo laten zien dat je nog meer in je mars hebt en dat je hem dus dat ene, maar ook dat andere kunt bieden. Bijvoorbeeld als je als tekstschrijver ook verdienstelijk tekent, ontwerpt of fotografeert. Naast tekst zou je dan ook beeld kunnen gaan aanbieden.

Wat je ook kiest, het is goed om zo af en toe even stil te staan bij waar je met je onderneming staat en waar je naartoe wilt.'Waar deed ik het ook weer allemaal voor, zijn mijn doelen nog haalbaar, is het voor klanten nog duidelijk wat ik voor ze kan betekenen, haal ik er nog inspiratie uit, enzovoort. Dat houdt je scherp en het is de beste manier om te checken of je nog SMART bezig bent!

Tot slot nog een aantal workshops die je op weg/verder kunnen helpen:

Ontdek je onderscheidende waarde en durf keuzes te maken.
Workshop Brand Yourself - Is het voor potentiële klanten direct duidelijk wat je voor ze kunt betekenen? Ben je goed te vinden en goed zichtbaar? Read more at www.vrouwenindemedia.nl »

Aquisitie Workshop voor zzp'ers
Ontwikkeld door Caroline Fransen van Heart Management.
De cursus zet je aan het denken en brengt nieuwe mogelijkheden in beeld om effectiever om te gaan met acquisitie en je bedrijf te onderscheiden.
Zie: www.levenskunst.nl.

Voor zzp'ers: welke dienst past bij jou?
Alle diensten zijn bedoeld voor zzp'ers zoals journalisten, coaches en fotografen.
Het nieuwe richting-pakket helpt je focussen, zodat je met minder moeite meer klanten bereikt.
Het klankbordpakket helpt je zaken op een rij te zetten zonder gezichtsverlies.
Het aantrekkelijke webteksten-pakket zorgt dat je meer klanten aantrekt met je website.
Zie www.ditiszinvol.nl.

Freelancen een onzekere vrijheid? So what!

Gisteren stond ik met mijn voeten in de sneeuw, op de nu nog kale plek waar volgend jaar ons nieuwbouwhuis zal staan.
Vreemd, zo'n plek waar ik nu nog helemaal geen binding mee voel, maar die straks het referentiekader zal worden voor mijn leven en dat van mijn gezin.
Ik voelde me nog wat verloren, daar op die nu nog kale bouwplaats.
Dat nu nog wat abstracte gevoel (daar te zullen wonen), gaat waarschijnlijk vanzelf over in een gevoel van duidelijkheid en vertrouwen. Maar nu moet ik het nog even doen met die onzekerheidsfactor.

Als ergens een onzekerheidsfactor aan kleeft, dan is het tenslotte wel aan deze vorm van werken.Geldverstrekkers (bijvoorbeeld voor een hypotheek, zoals ik momenteel herontdek) gebruiken dat niet voor niets als eerste argument.
Maar er zijn de afgelopen twee jaren leuke ervaringen en kansen naar me toegekomen en ik heb inmiddels een fijne basis kunnen leggen. Dus waarom dan toch die onzekerheid?
Ik betrap mezelf op allerlei vragen: weten mijn opdrachtgevers me wel weer te vinden, moet ik niet nog meer van mezelf laten horen en zien, welke kant wil ik en moet ik uit en ga zo maar door.

Op die onzekere momenten kies ik voor het volgende: ik verzet me er niet tegen, maar 'observeer' het gevoel. Het mag er even 'zijn', maar ik probeer me er niet meer door te laten leiden.
Dan denk ik aan die momenten waarop ik wel voel dat ik goed bezig ben, waarop ik weet wat mijn krachten zijn.

Mijn 5 hoofdredenen om te freelancen staan op een memo, dat ik naast mijn laptop heb gehangen. Gewoon, om er op die wat onzekere momenten weer naar te kijken en weer te voelen waarom ik deze (bewuste) keuze heb gemaakt. Dit zijn ze:

Als freelancer kan ik:
Mijn tijd tussen werk en moederschap optimaal verdelen
Volop JA zeggen tegen opdrachten en onderwerpen waar mijn hart ligt
NEE zeggen tegen opdrachten die niet goed bij me passen (ook dat heb ik overigens moeten leren)
Afwisselend werk doen en me bezighouden met uiteenlopende onderwerpen
Mijn specialismen volop inzetten.

Die beweegredenen staan voor mij nog steeds als een huis.
Bovendien: Als ik het er met anderen over heb, blijkt altijd snel: die onzekerheid is een algemeen gegeven, het hoort er gewoon bij.
Dan zie ik het meteen weer zonniger in en weet dat ik mijn zekerheid maar op 1 manier kan versterken: door verder te gaan met waar ik mee bezig ben en met wat ik het liefste doe!


Benieuwd wat jouw beweegredenen zijn:
Wat zijn jouw manieren om op onzekere momenten het goede gevoel vast te houden?
Vind jij die onzekerheidsfactor een nadeel of misschien juist een voordeel? Ik hoor het graag, laat je reactie hier achter, als je zin hebt!

Taal: een kwestie van gevoel?

Al mijn hele leven handel ik in de meeste gevallen (in eerste instantie) vanuit mijn gevoel. Zo ook in mijn werk als tekstredacteur; het toepassen van taal is voor mij met name een kwestie van gevoel.

Voor zover ik me kan herinneren – en met dank aan mijn moeder, die al mijn dicht- en schrijfspinsels heeft bewaard – begon mijn interesse voor taal al vroeg. Zo kon ik bijvoorbeeld eerder praten dan lopen.
Ook tijdens mijn schoolloopbaan was het al snel duidelijk: mijn wiskundeknobbel was ver te zoeken. Mijn vader deed verwoede pogingen om me op dat gebied het een en ander bij te brengen, maar zonder succes (sorry pap!).
Zodra het kon ontwikkelde ik een sterke voorkeur voor de 'talige' kant en stond er in mijn rapporten: Manon heeft gevoel voor Taal.
Maar wat is dat nu eigenlijk, Taalgevoel?
Ik heb er maar eens op nageslagen wat 'de geleerden' erover zeggen, en kwam de volgende omschrijving (Wikipedia) tegen:

'Taalgevoel is de menselijke eigenschap waarmee je intuïtief aanvoelt of een tekst of uitspraak voldoet aan de regels van grammatica en stijl. Taalgevoel verhoudt zich tot taalkennis zoals gezond verstand zich verhoudt tot wetenschap.'
Diezelfde omschrijving laat er direct op volgen: 'Het is een beetje gevaarlijk alleen op je taalgevoel af te gaan. Het is het beste je taalgevoel te combineren met taalkennis, wat leidt tot een grote taalvaardigheid.'
Bij mijn opdrachtgevers kom ik er natuurlijk ook niet mee weg, als ik me puur door mijn taalgevoel laat leiden. Zij moeten kunnen bouwen op mijn kennis, vaardigheden en ervaring. Bovendien houdt elke opdrachtgever er eigen taal- en spellingsregels op na, die ik respecteer en waarnaar ik wil handelen. Zo vindt er een mooie wisselwerking plaats.
Uiteraard grijp ik ook bij tijd en wijle naar de bekende Taal- en stijlbijbels als het groene boekje, de Schrijfwijzer e.d., probeer op de hoogte te blijven van taalontwikkelingen, volg zo hier en daar een cursus en wissel ervaringen uit met vakgenoten. Voor het benodigde stukje wetenschappelijke onderbouwing, zeg maar.

Dat mijn 'talenknobbel' volgens de wetenschap niet daadwerkelijk 'te meten valt' (aldus diezelfde bron), dat neem ik graag op de koop toe. Het blijft desondanks prettig om zo hier en daar buiten regeltjes te mogen denken (en te voelen). Daar komen naar mijn mening de mooiste dingen uit voort. Om heel eerlijk te zijn: ik zou niet anders kunnen (en willen). Daar krijg ik in mijn huidige werk dan ook de nodige ruimte toe en ontvang waar nodig gezonde kritiek en feedback!

Zinvol netwerken: een hele kunst!

Vandaag kreeg ik per mail een uitnodiging voor een netwerkbijeenkomst in januari, met als titel: Netwerken. Hoe? Zo!
Een avond waarop tips worden gegeven en contacten worden gelegd.
Die workshop komt voor mij op een goed moment.

De afgelopen tijd heb ik me – onder andere via Linkedin en Twitter – namelijk enthousiast aangemeld voor diverse netwerkgroepen in mijn vakgebied en daarbuiten.
Inmiddels krijg ik vrijwel dagelijks allerlei mailtjes binnen met workshopaanbiedingen, tips, do's en don'ts, vacatures, verzoeken en noem maar op.
Leuk om te lezen, maar soms bekruipt me in die hoeveelheid aan informatie het gevoel: what's in it for me en dan vooral: hoe filter ik daar de voor mij bruikbare informatie uit, hoeveel tijd besteed ik daaraan, enzovoort.

Via onder meer diezelfde netwerken heb ik de laatste tijd via interviews (en de bijbehorende artikelen) mensen aan elkaar gekoppeld en een bijdrage proberen te leveren aan het op de kaart zetten van hun bedrijf.
Fijn om te doen, persoonlijke verhalen spreken me aan, het schrijven geeft me enorm veel voldoening, maar opnieuw bekroop me soms het gevoel: wat springt daar uiteindelijk uit voor mij? Wat wil ik er uiteindelijk graag mee bereiken?

Ik ben me daarom eerst maar eens wat meer gaan verdiepen in de achtergronden van Netwerken.
Het eerste dat ik las was: 1. Netwerken is je onbaatzuchtig opstellen (oeps, daar zat ik dan, met mijn goeie gedrag). 2. Netwerken is anderen met elkaar in verbinding brengen, zodat zij op de lange termijn datzelfde voor jou zullen doen.
Boodschap van het betreffende artikel: It's not what you can do for me, but what I can do for you. Richt je eerst op de relatie, dan pas op de zaken.

Netwerken lijkt dus duidelijk in eerste instantie een lesje in nederigheid.
Er gaat vaak een hele tijd overheen voordat het resultaat van een netwerkcontact bij je terugkomt.

Geduld hebben dus! Laat dat nou net niet mijn sterkste kant zijn ; – ).
Maar nieuwsgierigheid, belangstelling en enthousiasme wel.
Stuk voor stuk basisvoorwaarden voor optimaal netwerken.
Ik denk dat ik het daar voorlopig maar bij houd.
Dan komt de rest vanzelf, is me beloofd!

To do

Aan het werk met:

- De voorbereidingen voor een interview rond (geen) kinderopvangtoeslag voor ouders met een chronische ziekte.
- De voorbereidingen voor een interview tbv www.daretoo.nl
- Werken aan Netwerken

De afgelopen weken heb ik de daad bij het woord gevoegd en gedaan wat in mijn vorige blog deels nog een voornemen was: ik ben gaan schrijven, schrijven, schrijven.

Zo was daar die opdracht voor de thuisstudie Schrijven:
'Schrijf een mini-autobiografie en introduceer daarmee wie je bent, wat je doet en vooral wat je wilt (gaan) doen'.
Een pittige opdracht, waardoor ik letterlijk weer in de spiegel ging kijken en herontdekte hoe taal, tekst, lezen en schrijven als een rode draad door mijn leven lopen.

Waar het begon met woorden, kleine gedichten en de opstellen op school, ben ik inmiddels toe aan 'het echte werk': het schrijven van artikelen, het liefst verhalen met een persoonlijke noot.

Zo staan er deze maand enkele interviews in mijn planning, met mensen die een switch hebben gemaakt in hun leven: door voor zichzelf te beginnen, een (carrière)switch te maken of door een droom(wens) te laten uitkomen.
Inspirerende verhalen, die mij gefocust houden en me er des te meer toe zetten mijn eigen koers te blijven varen.

Heb je ook een (persoonlijk) verhaal te vertellen of ken je iemand anders die zijn verhaal graag vertelt? Laat het me weten. Ik help je, hem of haar graag het verder vorm te geven!

mijn website in een nieuw jasje

Zo langzamerhand verruilen we allemaal onze zomerkleding weer voor onze winterkleding (al wil ik daar persoonlijk nog niet echt aan!).

Ook mijn website heeft deze week zijn oude jasje uitgedaan en een nieuw jasje aangetrokken.
Een nog betere weerspiegeling van mijn werk en interesses.

Ik nodig je graag uit om er eens een kijkje te nemen.
Met dank aan Netizin Webdesign,voor het hernieuwde ontwerp!

ik wil schrijven!

Ik zet mijn eerste voorzichtige stappen als tekstschrijver.
Onlangs heb ik een leuke, leerzame eendaagse workshop gevolgd, waarin me tips en tricks werden aangereikt en waarin me vooral werd duidelijk gemaakt dat de enige remedie is: schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Op een vast tijdstip van de dag een halfuurtje, bijvoorbeeld. Nu wil dat laatste nog niet zo lukken, maar ik heb me vast voorgenomen dat te gaan doen. Vandaag las ik een soortgelijke tip: maak gebruik van een schrijvers-/redacteurendagboek. Schrijf dagelijks bijvoorbeeld 3 pagina's vol, met alles wat er in je opkomt. Of dat nu met je werk, met thuis, je ideeen, dromen of wensen te maken heeft: het maakt niet uit. Ook hier is de boodschap: SCHRIJF!
Dus dat ga ik doen.

Wordt vervolgd...

nieuw in bloggerland

Ik voel me vandaag een echte beginneling in bloggerland.
Ja, ik heb al wat gastblogs mogen schrijven, maar hoe start en vooral: hoe beheer ik mijn eigen blog? Daar heb ik dus vandaag een start mee gemaakt.
Wat ik hier kwijt wil?
Interessante onderwerpen rond mijn vakgebied die ik graag met jullie, de lezer, wil delen, berichten en nieuws van mede-bloggers en in de nabije toekomst hopelijk ook mijn eigen artikelen!!