Een mailbox is ook maar een ding

Hoe is jouw verhouding met je mail(in)box? Die van mij is/was met regelmaat van de afhankelijke soort.
Een tijdlang betrapte ik mezelf erop dat ik
's ochtends in mijn mailbox rijen mailtjes hoopte aan te treffen, met natuurlijk tig verzoeken en mooie aanbiedingen.
Op die momenten kon ik de mailtjes wel mijn inbox inkijken en zou ik een glazen bol willen hebben, waarin ik kon zien dat me van allerlei uitdagends te wachten stond. Dat gevoel herken je misschien wel.

Kansloos natuurlijk, want dat wiel heb ik nog steeds niet uitgevonden.
Maar ik ben bij mezelf te rade gegaan:
waarom werd ik er zo zenuwachtig van als het in mijn mailbox eens een tijdje wat stiller bleef?

Er kwam een aantal emoties in me op, die ik graag wilde omkeren in het tegenovergestelde: ONZICHTBAAR – Zo voelde ik me soms, maar ik wide juist graag dat ikzelf, dat mijn werk ZICHTBAAR was.
ONZEKERHEID – Ik zou graag wat meer uitgaan van mijn eigen ZEKERHEDEN en daarvoor niet die symbolische glazen bol nodig hebben.
Meer VERTROUWEN hebben dat opdrachtgevers met me willen samenwerken en een beroep op me blijven doen.
ONDUIDELIJKHEID – Opdrachtgevers zijn niet altijd even mededeelzaam en laten soms lange(re) tijd niets van zich horen. Waarom kwam er geen feedback op die ene opdracht? Was het voor hen ook een rustige periode, wat kon ik verwachten, de komende tijd?
Kortom: ik had behoefte aan meer DUIDELIJKHEID.

Toen ik mijn gevoel wat verder onder de loep ging nemen,
realiseerde ik me dat ik me met al die emoties nogal passief opstelde.
Ik zat min of meer te wachten op dat wonder uit die glazen bol, die automatische berichten en verzoeken van mijn opdrachtgevers.
Dus moest ik aan de slag. Niet alleen de wens hebben die ongewenste emoties om te keren, maar dat ook daadwerkelijk ZELF doen.

Dat lukte het beste door letterlijk even wat afstand te nemen.
Bijvoorbeeld niet steevast om 8.15 uur al vol verwachting achter de laptop, maar eerst een rustig ontbijt en dan langzaam opstarten. Want welke opdrachtgever op dat tijdstip al volop opdrachten aan het uitzetten?
En zo af en toe mijn laptop een aantal uurtjes uitlaten. Dat geeft ruimte in mijn hoofd en letterlijk ruimte in mijn dagprogramma.
Mensen die me dringend nodig hebben kunnen immers ook bellen!

En ook:
- Bepaalde ik voor mezelf dat ik na het afronden van een opdracht eenmalig bij opdrachtgevers om feedback vraag. Komt die feedback niet, dan ga ik er niet nogmaals achteraan. Schijnbaar is er dan niets noemenswaardigs te melden.
- Stuur ik mijn opdrachtgevers om de zoveel tijd een berichtje. Om te informeren hoe met ze gaat, ik vertel kort hoe het met mij gaat en informeer ze in hoeverre ze de komende periode op me kunnen rekenen.
Negen van de tien keer komt er een reactie met daaraan gekoppeld een nieuw verzoek.
- Check ik op een aantal vaste momenten per dag mijn mailbox en verstuur mijn eigen mailtjes ook zo veel mogelijk op die momenten.
– Nam ik de afgelopen periode afscheid van twee opdrachtgevers, en zij van mij. Onze samenwerking sloot niet meer aan op de wederzijdse verwachtingen.
Dat was spannend en best even slikken, want daar ging een stukje van mijn 'zekerheid'. Maar ik besefte dat dat niet de zekerheid was die ik uiteindelijk zoek. Dus is het goed zo.

Natuurlijk verval ik nog wel eens in mijn oude gewoonten.
Want het is gewoon fijn om lekker aan het werk te zijn en leuke verzoeken binnen te krijgen.
Maar ik word niet meer zo zenuwachtig als het even komkommertijd is.
Op die momenten besef ik des te meer dat ik die tijd ook aan mezelf mag besteden. Dus: even naar de kapper, met een goed boek op de bank of in de tuin, een koffierondje met een vriendin.
Om op te laden voor die tijden waarin het weer drukker is!

Hoe doe jij dat?
Heb jij een gezonde verhouding met je mailbox?
Ik ben benieuwd. Laat het me weten!