Loslaten mag en is zo gek nog niet!

Loslaten is zo gek nog niet!

Dat we op zijn tijd allemaal de touwtjes van ons leven graag in handen houden hoef ik je niet te vertellen.
Ik had alleen niet gedacht dat een bedrijfsuitje me dat nog eens zo mooi zou demonstreren.

Dat zat zo:

We gingen op stap voor het jaarlijkse uitje van manlief zijn werk. Het ‘tipje van de sluier’ dat we vooraf in de brievenbus kregen (kaart + foto’s van sportieve activiteiten), beloofde veel ‘goeds’.

Vorig jaar was het testosterongehalte van de dag hoog – auto’s, modder, racen en scheuren. Niks voor mij, dus ik had er dit jaar een hard hoofd in en wilde een dag van tevoren terugkrabbelen. Maar dat waardeerde manlief (terecht) niet, dus ging ik zaterdag in alle vroegte mee.

Gelukkig scheen er een voorzichtig zonnetje en onderweg genoot ik van de prachtige wolkenpartijen. Aangekomen op de bestemming – Veluwemeer – werden we ingedeeld in 4 groepen voor een dito aantal activiteiten: een solextour, een tandemtour, een pitch &put-clinic en parasailen, in willekeurige volgorde, afhankelijk van de groepsindeling.

De solextour was heerlijk. Anderhalf uur toeren door de landerijen, de wind door m’n haren, in m’n eigen tempo. Puur genieten.
De pitch & put vergde vooral concentratie, maar daar begon het al: mijn eerdere ervaringen met een golfclub waren niet al te best en ik had nog niet gezegd ‘dit gaat niet lukken’, of ik sloeg met de club meerdere keren de plank (bal) mis. Halverwege de route (nog 6 holes ‘to go’) dacht ik: ‘loslaten Manon en er vooral niets meer over zeggen’. Vanaf dat moment ging het nog niet geweldig, maar ik raakte de bal tenminste .

En dan activiteit 3 – de tandemtour. De verdeling – stelletjes bij elkaar – verliep vlekkeloos, maar al fietsend kregen degenen die achterop zaten het zwaar. Niet mee kunnen sturen, geen zicht op wat er voor je gebeurt; in no time hadden sommigen van plaats gewisseld. Ook ik had het – bij manlief achterop – niet naar m’n zin. Hij is een stuk langer dan ik dus ik kon niet zien waar we heenreden en ik had steeds de neiging mee te sturen. Het was de eerste minuten echt lastig die controle los te laten! Ik hield het een tijdje vol, daar achterop, maar halverwege de route smeekte ik of we ‘alsjeblieft’ konden ruilen. Vanaf dat moment – eenmaal voorop – ging het een stuk beter, maar toen had manlief het weer zwaar. Hij ging om de haverklap verzitten en uitte kreten als: niet zo dichtbij, niet zo hard, enz. Conclusie: een goede ‘let go’test, zo’n tandemtour, maar een beproeving voor je relatie .

Tja en dan het parasailen, voor ons het sluitstuk van de dag. Als er iets is waar je de controle moet durven loslaten is het dat wel, dus dat was spannend. Maar onze voorgangers kwamen allemaal heel voldaan van de boot af en ik had me vast voorgenomen deze kans niet aan me voorbij te laten gaan. Eenmaal op de boot was ik vrij snel aan de beurt. Gordels om, vastklinken en daar ging ik, aan een lange lier zo’n 150 meter de lucht in. Het geluid van de motor stierf al snel weg en voor ik het wist hing ik hoog boven de boot en had ik het meest prachtige en verre uitzicht dat je je kunt voorstellen.
Wat een vrijheid! Ik ‘liet los’ (al zat ik gelukkig vast) en genoot. Onder mij voer een prachtige oude zeilboot langs, de passagiers zwaaiden en fotografeerden ik zwaaide enthousiast terug.

Conclusie: voor geen goud willen missen. Loslaten bleek zo gek nog niet!

Dus voor jou (de lezer): op naar het Veluwemeer (of elders) voor een dagje vol activiteiten – maar dan wel in diezelfde volgorde hè, voor het optimale ‘effect’!