Taal: een kwestie van gevoel?

Al mijn hele leven handel ik in de meeste gevallen (in eerste instantie) vanuit mijn gevoel. Zo ook in mijn werk als tekstredacteur; het toepassen van taal is voor mij met name een kwestie van gevoel.

Voor zover ik me kan herinneren – en met dank aan mijn moeder, die al mijn dicht- en schrijfspinsels heeft bewaard – begon mijn interesse voor taal al vroeg. Zo kon ik bijvoorbeeld eerder praten dan lopen.
Ook tijdens mijn schoolloopbaan was het al snel duidelijk: mijn wiskundeknobbel was ver te zoeken. Mijn vader deed verwoede pogingen om me op dat gebied het een en ander bij te brengen, maar zonder succes (sorry pap!).
Zodra het kon ontwikkelde ik een sterke voorkeur voor de 'talige' kant en stond er in mijn rapporten: Manon heeft gevoel voor Taal.
Maar wat is dat nu eigenlijk, Taalgevoel?
Ik heb er maar eens op nageslagen wat 'de geleerden' erover zeggen, en kwam de volgende omschrijving (Wikipedia) tegen:

'Taalgevoel is de menselijke eigenschap waarmee je intuïtief aanvoelt of een tekst of uitspraak voldoet aan de regels van grammatica en stijl. Taalgevoel verhoudt zich tot taalkennis zoals gezond verstand zich verhoudt tot wetenschap.'
Diezelfde omschrijving laat er direct op volgen: 'Het is een beetje gevaarlijk alleen op je taalgevoel af te gaan. Het is het beste je taalgevoel te combineren met taalkennis, wat leidt tot een grote taalvaardigheid.'
Bij mijn opdrachtgevers kom ik er natuurlijk ook niet mee weg, als ik me puur door mijn taalgevoel laat leiden. Zij moeten kunnen bouwen op mijn kennis, vaardigheden en ervaring. Bovendien houdt elke opdrachtgever er eigen taal- en spellingsregels op na, die ik respecteer en waarnaar ik wil handelen. Zo vindt er een mooie wisselwerking plaats.
Uiteraard grijp ik ook bij tijd en wijle naar de bekende Taal- en stijlbijbels als het groene boekje, de Schrijfwijzer e.d., probeer op de hoogte te blijven van taalontwikkelingen, volg zo hier en daar een cursus en wissel ervaringen uit met vakgenoten. Voor het benodigde stukje wetenschappelijke onderbouwing, zeg maar.

Dat mijn 'talenknobbel' volgens de wetenschap niet daadwerkelijk 'te meten valt' (aldus diezelfde bron), dat neem ik graag op de koop toe. Het blijft desondanks prettig om zo hier en daar buiten regeltjes te mogen denken (en te voelen). Daar komen naar mijn mening de mooiste dingen uit voort. Om heel eerlijk te zijn: ik zou niet anders kunnen (en willen). Daar krijg ik in mijn huidige werk dan ook de nodige ruimte toe en ontvang waar nodig gezonde kritiek en feedback!